اهمیت یادگیری قرآن در زندگی ارزش یادگیری قرآن و آموزههای آن را در این سخن از پیامبر اسلام(ص) میتوان بهروشنی مشاهده کرد: «اِن اَرَدتُم عَيشَ السُّعَداءِ و َمَوتَ الشُّهَداءِ و َالنَّجاةَ يَومَ الحَسرَةِ و َالظِّلَّ يَومَ الحَرورِ و َالهُدى يَومَالضَّلالَةِ فَادرُسُوا القُرآنَ فَاِنَّهُ كَلامُ الرَّحمانِ و حِرزٌ مِنَ الشَيطانِ و رُجحانٌ فِى الميزانِ»؛ «اگر زندگى سعادتمندان، مرگ شهيدان، نجات روز حسرت (قيامت)، ساية روزِ سوزان و هدايت در روز گمراهى را مىخواهيد، قرآن را ياد بگيريد كه آن سخن خداى مهربان است و سپرى است در مقابل شيطان و سنگينى در ترازوى اعمال» (بحارالأنوار، ج 89، ص 19). (1) برخور از قرآن اگر خواهی ثبات (2) در ضمیرش دیدهام آب حیات (3) میدهد ما را پیام «لاتخف» (4) میرساند بر مقام «لاتخف» (5) گوهر دریای قرآن سُفتهام (6) شرح رمز «صبغهالله» گفتهام (اقبال لاهوری، پس چه باید کرد؟) تأثیر مثبت بر جامعه: تلاشهای شما و همکارانتان باعث شده است که نوجوانان و جوانان از معارف قرآنی بهرهمند شوند و این امر به رشد فرهنگی و معنوی جامعه کمک کرده است. 2. ایجاد فرصتهای آموزشی: با برپایی این کلاسها، شما فرصتی برای یادگیری و آشنایی با قرآن و احکام آن برای افرادی که به دلیل کمبود امکانات آموزشی محروم بودند، فراهم کردهاید. 3. رواج قرائت صحیح قرآن: این حرکت نه تنها به یادگیری قرآن کمک کرده، بلکه باعث شده تا قرائت و روخوانی قرآن به شیوهای صحیح و اصولی در میان جوانان رواج پیدا کند. 4. همکاری و همیاری: ورود معلّمان و دوستان به این عرصه نشاندهندهی روحیهی همکاری و همیاری در جامعه است که میتواند به تقویت این حرکت کمک کند. 5. سیراب کردن از حکمت و معرفت: با اشاره به اینکه این کلاسها مانند چشمهای از حکمت و معرفت هستند، نشاندهندهی عمق و اهمیت معارف قرآنی در زندگی افراد است. ضرورت آموزش قرآن و معارف آن از همان آغازین روزهای صدر اسلام، بهصورت اصلی اساسی همواره پیگیری میشد. یکی از نخستین نهادهای آموزشی، اجتماعی و عبادی که پیامبر اکرم(ص) در بدو ورود به مدینه برای تقویت بنیانهای نظام نوپای اسلامی طرحریزی کرد و به مرحلة اجرا درآورد، ساخت و بنای مسجد بود. مسجد که مرکز اجتماع، شورا، تعاون، برنامهریزی و راهاندازی امور مسلمانان بر مبنای تعالیم قرآن بود به کانون مهم و اصلی تعلیم و تعلّم قرآن و ترویج و تثبیت آن در مدینه تبدیل شد. با اقامۀ نمازهای جماعت، جمعه و عیدین، بیشتر مسلمانان، دستکم در طول هر شبانهروز، پنج نوبت در مسجد گرد میآمدند و آیات و سورههای فراوانی را استماع و قرائت میکردند و پس از اقامۀ نماز یا در فرصتهای دیگر، به گروههای کوچکتر تقسیم میشدند و بهصورت حلقهای مینشستند و به آموزش و یادگیری و قرائت قرآن مشغول میشدند. اهمیت این کار تا آنجاست که رسول خدا(ص) دربارة آن میفرماید: «هركس براى كسب رضايت خدا و آگاهى در دين، قرآن بياموزد، ثوابى مانند همۀ آنچه به فرشتگان و پيامبران و رسولان داده شده، براى اوست» (وسائل الشيعه، ج 6، ص 184). بدینسان آیات قرآن آنقدر بر سر زبانها رواج یافته بود که بسیاری در خارج از مکه و مدینه و با شنیدن آن از زبان رهگذران و کاروانیان، دلسپردۀ آن شده و مقداری از قرآن را فراگرفته بودند. قرآن، بزرگترین و مهمترین نامه و پیامی است که تاکنون به دست بشر رسیده است؛ زیرا فرستندۀ آن خداوند باریتعالی است که خالق بشر است. گیرندۀ این نامه و پیام، تمام انسانها هستند. رسول خدا(ص) یادگیری قرآن را حق واجب خدا بر بندهاش میداند و میفرماید: «هیچ مرد و زن مؤمنی نیست، چه آزاده و چه برده، مگر اینکه خداوند بر او حق واجبی دارد که باید (به اندازۀ توانش) قرآن را بیاموزد» (مستدرک الوسائل، ج ۱، ص ۲۸۷) «خیرکم مَنْ تَعَلَّمَ الْقُرْآنَ وَ عَلَّمَهُ» «بهترین شما کسی است که قرآن را فراگیرد و یاد دهد» (طوسی، امالی، ص 357) امام علی(ع) نیز همگان را به تمسّک به قرآن و آموزههای آن دعوت میکند و میفرماید: «بر شما باد به کتاب خدا؛ زیرا قرآن ریسمان محکم الهی است و نور آشکار و شفای سودمند و سرچشمۀ حیات و دستاویزی برای تمسّک و رهاییبخشی. کج نمیشود تا راستکردن احتیاج داشته باشد و اشتباه نمیکند تا سرزنش گردد» (نهج البلاغه، خطبة 156) (1) صبحخیزی وسلامتطلبی چون حافظ (2) هرچه کردم همه از دولت قرآن کردم (حافظ، غزلیات، شمارة 319) قال الصادق «عليه السلام» عَلَيكَ بِالأَحداثِ فَإِنَّهُم أسرَعُ إلى كُلِّ خَيرٍ جوانان را درياب، زيرا كه آنان سريع تر به كارهاى خير روى مى آورند. (كافى، ج 8، ص 93، ح 66)
