سخنرانی در اولین جشنواره تجلیل از خیرین و واقفین عرصه سلامت استان اصفهان

متن سخنرانی در مراسم اولین جشنواره تجلیل از خیرین و اقفین عرصه سلامت استان اصفهان که در باغ موزه چهلستون اصفهان مورخ 1388/04/15 مصادف با سیزدهم رجب المرجب 1431 صورت گرفت بدین شرح می باشد:

درجمع خیرین و شیفتگان خِیر، سخن گفتن مشکل است، چرا که سرسپردگان بندگی خدا را جز اظهار ارادت به ساحت بزرگوارشان نشاید، اما حال که به حکم ضرورت قرار است در محضرتان تذکری برای خودم داشته باشم، لازم دیدم در این روز مقدس که یادآور بزرگ خَیِّر عالم، معلم بشریت، حضرت علی «علیه السلام» است، از خرمن تعلیم او خوشه چینم، که او اصل خیر است.

ان ذکر الخیر کنتم اوله و اصله و فرعه و معدنه و ماویه و منتهاه

اگر از خیر یاد شود او اول آن است، اصل آن، فرع آن و معدنش و نهایتش، چه مناسبتی بهتر از امروز که از خِیر یاد شود که میلاد معدن خِیر است.

من نه  نصیحت دارم و نه تذکر، لذا اکتفا می کنم به تذکراتی چند از محضر مولایمان علی «علیه السلام»:

حضرت علی ابن ابيطالب در خطبه 237 نهج البلاغه نصیحتی راهگشا دارد و می فرمایند: اکنون که زنده اید عمل نیک کنید، پرونده ها گشوده است، عمل کنید پیش از آنکه چراغ عمل خاموش شود و فرصت پایان یابد، تا لحظه مرگ مهلت برای نیکوکاری دارید.

خداوند در آیه 56 سوره اعراف این نوید را می دهد که رحمت خدا به نیکوکاران نزدیک است، خوشا به حال شما، که در سایه رحمت خدا زندگی می گذرانید.

در خطبه 230 فرمودند: برشما باد تلاش، آمادگی و آماده شدن، جمع آوری توشه آخرت در دنیا، دنیا مغرورتان نسازد که گذشتگان شما را مغرور ساخت، دنیا را دوشیدند و به غفلت گرفتار آمدند و فرصتها را از دست دادند.

و حکمت 118 متذکر است که از دست دادن فرصت اندوه بار است.

چه بسیار پیش می آید که متوجه نیاز نیازمندان می شویم و این توجه، فرصتی است که باید برای بهره برداری از آن سبقت گرفت اگر در توان بود، نباید گذاشت دیگری انجامش دهد، باید سعی کرد که از سرعت پیشگان برای انجام خیر شویم و مشمول آیه 61 سوره مومنون که:

اُولئِکَ یُسارِعونَ فِی الخَیرات وَ هُم لَها سابِقُون

آنها شتاب کنندگان در خیراتند و آنها سبقت گیرندگان  می باشند.

اگر ساخت بیمارستان و تجهیز آن، خدمات رسانی به دردمندان و بیماران، وظیفه دولت است، چرا فرصت از دست ما برود؟ مگر شیعه حضرت علی «علیه السلام» مورد خطاب مولا نیست که فرمود: خدا را، خدا را در تنگدستان، که چاره ای ندارند و سفارش به رسیدگی آنها را در نامه 53 موکداً متذکر شد.

مگر در حکمت 211 نفرمود: بخشندگی حفظ آبرو می کند.

چگونه می توان خود را حفظ کرد در حالیکه به نیازِ نیازمند، پاسخ نداد و ادعای پیروی از سیره ائمه معصومین «علیهم السلام» را نمود.

ایثارگر، با ایثار، داروی خود را می طلبد، حکمت 7 نهج البلاغه متذکر است که صدقه دارویی ثمر بخش است، پس با تلاش در ایجاد سلامتی، برای بندگان خدا، سلامتیِ خود را یافته ایم و آبروی خود را حفظ کرده ایم.

آبروی شیعه، به جامعه تشیع است. کدام شیعه آبرو دارد که در جوار او یک محب اهل البیت «علیهم السلام» بخاطر عدم تلاش ما، شبی را در درد بگذراند و دیگر محبین در تلاش برای رفع نیاز او، چاره ای نبینند.

چگونه می توان از بخشش به مولای بخشنده، دریغ ورزید، در حالی که، نعمتهای خدای مهربان، همه ی وجودمان را در برگرفته است؟ بنده بزرگ خدا مولود کعبه، مولی الموحدین در حکمت 304 فرمودند: نیازمندی که به تو روی آورد، فرستاده ی خداست، کسی که از یاریش دریغ ورزد، از خدا دریغ داشته و آنکه بخشش کند، به خدا بخشیده است.

شیعه ای که ذکرش یا علی است و نیازمند پزشک و دارو و درمان، فرستاده ی خدا ست  چگونه می توان در برابر فرستاده ی خدا، بی تفاوت بود و در درگاهش آبرو داشت.

مگر آنچه خدا داده، برای چه داده است؟ مگر امیرالمومنین «علیه السلام» در حکمت 425 نصیحت گونه نفرمودند: خدا را بندگانی است که برای سود رساندن به دیگران، نعمت هایی خاص به آنها بخشیده.

مگر بیم نداد که تا دست بخشنده دارند، نعمت در دستانشان باقی است. یعنی با بخشندگی نعمت از کَفِشان  نمی رود و هرگاه دریغ ورزند، نعمت از دستشان خارج می شود و به دیگران می رسد.

چرا از خود سلب نعمت کنیم، کدام عاقل می پذیرد که هم دنیایش را به خطر اندازد و هم از آخرت بی بهره  ماند.

تا رسیدن به حد مطلوب و ایده آل در حوزه سلامت می بایست گامهای بلندی برداشت و این مُهِم جز با همّت و تلاش خیّرین متدیّن بدست نخواهد آمد.

شاید در بعضی از بخشهای کار خیر، سرعت عمل به اندازه ی بخش سلامت مهم جلوه نکند. نمی توان  دردمند را معطل و سرگردان درمان گذاشت.

اینها جواب آنکه دستخوش بیماری است و نگرانی فرزندان و نزدیکانش را می بیند، نیست.

حضرت علی «علیه السلام» در حکمت 101 متذکر است که برآوردن نیاز مردم، پایدار نیست مگر به سه چیز که آخرین آن، شتاب در برآوردن حاجت است.

حوزه سلامت هم همت بلند می طلبد و هم سرعت زیاد.

آیا می توانیم مطمئن باشیم که در لحظه حضور مولا در شب اول، که نامه ی اعمال  بسته می شود از ما نپرسند که چرا نسبت به درد دوستان من بی توجه بودید؟

چه پاسخی آماده کرده ایم؟

مگر این امیر، که امیرمومنان است در حکمت 388 نفرمودند:

فقر بلاست و سخت تر از تنگدستی، بیماری است.

اکنون صحبت از  بیماری، با تنگدستی است.

با این حق چگونه برخورد می شود؟

حوزه ی سلامت دو نوع سعی متفاوت و هم سو را می طلبد.

 از یک طرف جبران کمبود ها اعم از ساخت درمانگاه، بیمارستان، تجهیز آنها و تامین کادر متخصص و از طرف دیگر سهولت دستیابی به امکانات، برای تنگدستان.

 بدون  در نظر گرفتن هر کدام از این دو مهم، کار انجام نشده و به هدف دست نیافته ایم.

اینها که بیان شد، نه از آن باب است که کاری انجام نگرفته، بحمد الله با تأسی به ائمه معصومین «علیهم السلام» کارهای بزرگی صورت پذیرفته، که کم و بیش حضار ارجمند در جریان آنها قرار دارند.

صرف هزار میلیارد تومان فقط در حوزه سلامت، از طرف خیرین این شهر تاریخی- مذهبی که خود گواه این مدعاست.

اما این عرض بخاطر اعلام دردی است که آنچه باید بشود تا آنچه شده، فاصله ی زیادی دارد.

امام سجاد «علیه السلام» در بخش دوازدهم از رساله حقوق می فرمایند: حق صدقه آنست که بدانی پس انداز توست، نزد پروردگارت، امانتی است که حاجت به گواه ندارد.

در آیات 110 و 272 بقره و 20 مزمل خداوند متعال می فرماید : آنچه انفاق می کنید، نزد خدا خواهید یافت. آنچه برای خود پیش می فرستید، نزد خدا خواهید یافت.

پس چه ترسی از انفاق که هم پایداری دارائی است و هم سرمایه گذاری مطمئن.

کدام تاجر است که به دنبال مورد سود آور و  بدون خطر، برای سرمایه گذاری نباشد.

آنچه از مردم نوع دوست اصفهان، انتظار است و این انتظار بخاطر تلاش مستمر آنها پدیده آمده است، آنست که با کوششی مضاعف، این شیعه خانه ی امام عصر «عجل الله تعالی فرجه الشریف» را از حیث برآوردن نیازِ نیازمندان، مستغنی سازند.

بنده خدا فقط برای خدا کار می کند، بنده ی خدا از نعمتهایی که خداوند به عنوان وسیله ی امتحان در اختیارش نهاده، برای پیروزی در این آزمون، نهایت استفاده را می کند.

آن را از دست نمی دهد، به خدا می سپارد تا در موقع نیاز با سود سرشار دریافتش نماید.

کار خیر در همه جای دنیا هست، اما کار خیر در اینجا، بوی ولایت دارد.

کار خیر همه جا هست، اما کارخیر در اینجا، هم قدمی با مولایی است، که حکومت و ولایت، رسالت و خلیفه ی خدا بودن، او را نه تنها از دستگیری نیازمندان غافل نساخت، بلکه خود شخصاً به این مهم مبادرت می کرد.

کار خیر همه جا هست، اما خیری که بخاطر بندگی و اطاعتِ الله باری تعالی، بدنبال یافتن مستمند و دردمند است، همه جا نیست.

اینجا اصفهان است که هر کوی و برزن آن یادآور محبت به خاندان نبوت و  ولایت است. این جا اصفهان است شهر سلمان محمدی که مشمول دعای رسول ختمی مرتبت گردید. اینجا اصفهان است که حداقل در سی سال گذشته نشان داده است، در بسیاری از کارهای خیر پیش قدم بوده است. با نگاهی به گذشته ی این شهر، صحت این ادعا قوت می یابد. ایستادگی دربرابر طاغوت و حفظ ارزشهای کسب شده، در جمهوری اسلامی ایران از نمونه های این تلاش است.

بیایید شریکِ سجده ی شکر دردمندی شویم که به پاس تلاش شما، سلامتی خود را بازیافته است.

هر شیعه سرباز ولی عصر امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» است، همت برای سلامتی این سرباز، یعنی او را آماده خدمت به مولایمان نمودن.

 نگذاریم بیماری باعث شود در این جهانِ نیازمند به ذکر خدا، یک ذاکر، از ذکر بازماند.

بیایید جبهه امام زمان را، مملو از سربازان سالم و توانمند کنیم.

لازم است جهت گیری کارهایی که، در بخش سلامت صورت می پذیرد، ایجاد تقوی باشد تا هدف گم نگردد، که امیر المومنین «علیه السلام» در حکمت 388 نهج البلاغه فرمودند:

«أَلَا وَ إِنَّ مِنَ البَلَاءِ الفَاقَه»

آگاه باشید که فقر نوعی بلا است.

«وَ اَشَدُ مِنَ الفَاقَه مَرَضُ البَدَنِ»

و سخت از تنگدستی، بیماری تن است.

«وَ اَشَدُّ مِن مَرَضِ اَلبَدَنِ مَرَضُ القَلبِ»

و سخت تر ازبیماری تن، بیماری دل است.

«اَلَا وَ إِنَّ مِن صِحَّهِ البَدَنِ تَقوَی القَلبِ»

آگاه باشید که عامل تندرستی بدن، تقوای قلب است.

در پایان لازم می دانم از همه عزیزان و سروران که در طول چند ماه گذشته در رابطه با برگزاری این مجلس با شکوه، زحمات زیادی را متحمل شدند، تقدیر و تشکر نمایم.

از تشریف فرمایی مقام محترم وزارت، جناب آقای دکتر باقری لنکرانی و همچنین عنایت ویژه جناب آقای استاندار، در رابطه با برگزاری این مراسم و ریاست دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، جناب آقای دکتر شیرانی و همه همکاران محترمشان که بحق با تلاش خستگی ناپذیر همراه با مجمع خیریه های درمانی استان ، برای برگزاری هرچه باشکوه تر این محفل معنوی تلاش کردند، تشکر و قدردانی می نمایم.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته
سیدحسین رضازاده