سخنرانی در دومین جشنواره تجلیل از خیرین و واقفین عرصه سلامت استان اصفهان

متن سخنرانی حاج سیدحسین رضازاده در مراسم دومین جشنواره تجلیل از خیرین و واقفین عرصه سلامت استان اصفهان که در سالن فولاد مبارکه سپاهان شهر مورخ 1391/06/09 برگزار گردید، بدین شرح می باشد:

الحمد الله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله طاهرین

اللهم و صل علی ولی امرک القائم المعمل و العدل المنتظر و حفه به ملائکتک المقربین و ایده به روحه القدس یا رب العالمین
 
بر رواق زبرجد نوشته اند به زر                   که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند
حضور سبز و پر ارج همه خیرین و نیکوکاران عزیز، مسئولین محترم، روحانیت معزز، مدیران و مسئولین مؤسسات خیریه بهداشتی درمانی و جامعه پزشکان، را به این جشن بزرگ، جشن ایثار، جشن نیکوکاری، جشن نوع دوستی، جشن برای هم بودن، جشن شکرگزاری از این همه نعمت خدادادی را گرامی می دارم و خدای منان را شاکرم از این همه فداکاری و ایثار که در راستای تامین امکانات در حوزه عمرانی، ساخت ده ها بیمارستان، مراکز بهداشتی درمانی، خانه بهداشت روستایی و همچنین تامین تجهیزات پزشکی مراکز درمانی و بهداشتی و توسعه بخش های دیالیز و تامین دستگاههای مورد نیاز، و تلاش در جهت توسعه مؤسسات خیریه در بیمارستانها که نقش مؤثری در گسترش فعالیتها و خدمات مددکاری و حمایت از بیماران نیازمند و همچنین فرهنگ سازی در جهت پیشگیری و اصلاح شاخصهای سلامت منشا خدمات ارزشمند و تاثیرگزار در این شهر بوده است.
اصفهانی که مظهر تمدن نبوی و علوی و مردمان آن آموزه های گهربار و نورانی اهل بیت عصمت و طهارت را سرمشق و سرلوحه زندگی خود ساخته اند و توانسته اند با اقدامات ارزشمند خود این دیار را سرآمد کارهای خیر و عام المنفعه نمایند.
درجمع خیرین و شیفتگان کاروانیان سارعوا علی الخیرات، سخن گفتن کاری است بس مشکل، چرا که سرسپردگان بندگی خدا را جز اظهار ارادت به ساحت بزرگوارشان نشاید و به قول حافظ:
سَرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرتِ دوست                   که هرچه بر سرِ ما می رود ارادت اوست
اما حال که به حکم ضرورت قرار است در محضرتان تذکری برای خودم داشته باشم، لازم دیدم در این محفل نورانی و بیاد بزرگ خَیِّر عالم، معلم بشریت، قسیم النار و الجنه حضرت علی «علیه السلام»، از خرمن تعالیم گهربار و نورانی او خوشه چینی کنم، که او اصل خیر است.
 
ان ذکر الخیر کنتم اوله و اصله و فرعه و معدنه و مأویه و منتهاه
اگر از خیر یاد شود او اول آن است، اصل آن، فرع آن و معدنش و نهایتش،
 
چه مناسبتی بهتر از این محفل نورانی که از خِیر یاد شود که مولا و مقتدای این نیکوکاران و خیّرین معدن خِیر و راهنمای سالکان طریقت می باشد.
حضرت علی ابن ابيطالب در خطبه 237 نهج البلاغه نصیحتی راهگشا دارد و می فرمایند: اکنون که زنده اید عمل نیک کنید، پرونده ها گشوده است، عمل کنید پیش از آنکه چراغ عمرتان خاموش شود و فرصت پایان یابد، تا لحظه مرگ مهلت برای نیکوکاری و انجام کارهای ماندگار باقی می باشد که یک شب در این کاروانسرای دنیا بیتوته داریم و به سرعت صبح شده و سپیده سر زند و وقت کوچ و رحیل است.
خداوند در آیه 56 سوره اعراف این نوید را می دهد که رحمت خدا به نیکوکاران نزدیک است، خوشا به حال شما، که در سایه رحمت خدا زندگی می گذرانید.
در خطبه 230 نهج البلاغه می فرمایند: برشما باد تلاش، آمادگی و آماده شدن، جمع آوری توشه آخرت در دنیا، دنیا مغرورتان نسازد که گذشتگان شما را مغرور ساخت، دنیا را دوشیدند و به غفلت گرفتار آمدند و فرصت ها را از دست دادند و حکمت 118 متذکر ساخته اند که از دست دادن فرصت ها اندوه بار است.
چه بسیار پیش می آید که متوجّه نیاز نیازمندان می شویم و این توجّه، فرصتی است که باید برای بهره برداری از آن سبقت گرفت اگر در توان بود، نباید گذاشت دیگری انجامش دهد، باید سعی کرد که از سرعت پیشگان  برای انجام کار خیر شویم و مشمول آیه 61 سوره مومنون که خداوند می فرماید:   
    اُولئِکَ یُسارِعونَ فِی الخَیرات وَ هُم لَها سابِقُون
    آنها شتاب کنندگان در خیراتند و آنها سبقت گیرندگان می باشند.
اگر ساخت بیمارستان، مراکز بهداشتی درمانی، مراکز دیالیز و تجهیز آن، خدمات رسانی به دردمندان و بیماران، وظیفه دولت است، چرا فرصت از دست ما برود؟ مگر شیعه حضرت علی علیه السلام مورد خطاب مولا نیست که فرمود: خدا را، خدا را در تنگدستان، که چاره ای ندارند و سفارش به رسیدگی آنها را در نامه 53 موکداً متذکر شده اند.
مگر حضرت در حکمت 211 نمی فرمایند: بخشندگی و نیکوکاری حفظ آبرو می کند.
چگونه می توان خود را حفظ کرد در حالیکه به نیازِ نیازمند، پاسخ نداد و ادعای پیروی از سیره ائمه معصومین «علیهم السلام» را نمود .
ایثارگر، با ایثار، داروی خود را می طلبد، که صدقه دارویی ثمر بخش است که، با تلاش در ایجاد سلامتی، برای بندگان خدا، سلامتیِ خود را یافته ایم و آبروی خود را حفظ کرده ایم. 
آبروی شیعه، به جامعه آرمانی تشیع است. کدام شیعه آبرو دارد که در جوار او یک نفر محب اهل البیت «علیهم السلام» بخاطر عدم تلاش ما، شبی را در حال بیماری بگذراند و دیگر محبین در تلاش برای رفع نیاز او، چاره ای نیندیشند. مگر این کلام دردانه هستی، پیامبر خاتم حضرت محمد مصطفی نیست که فرمود:
مَنْ اَصْبَحَ وَ لم يَهتَمَ بِه اُمورِ المُسْلِمين فَلَيسَ بِمُسْلم
چگونه می توان از بخشش به مولای بخشنده، دریغ ورزید، در حالی که، نعمتهای خدای مهربان، همه وجودمان را در برگرفته است؟ بنده بزرگ خدا رهبر و راهنمای اندیشه شیعیان الامام علی ابن ابیطالب در حکمت 304 فرمودند: نیازمندی که به تو روی آورد، فرستاده ی خداست، کسی که از یاریش دریغ ورزد، از خدا دریغ داشته و آنکه بخشش کند، به خدا بخشیده است. و یا فرزند گرامیش حضرت حسین بن علی «علیه السلام» فرمودند:

اِنّ حوائجَ الناس اِلیکم من نعم الله علیکم فَلا تملوا النعم
بدرستی که نیازهای مردم به شما از جمله نعمت های خداوند بر شماست از نعمتهای خداوند ملول نشوید.

شیعه ای که ذکرش یا علی است و نیازمند پزشک و دارو و درمان دارد، فرستاده خداست چگونه می توان در برابر فرستاده ی خدا، بی تفاوت بود و در درگاهش آبرو داشت.
مگر آنچه خدا داده، برای چیست؟ مگر امیرالمومنین علی علیه السلام در حکمت 425 نصیحت گونه نفرمودند: خدا را بندگانی است که برای سود رساندن به دیگران، نعمت هایی خاص به آنها بخشیده شده است.
 مگر بیم نداد که تا دست بخشنده دارند، نعمت در دستانشان باقی است. یعنی با بخشندگی نعمت از کَفِشان  نمی رود و هرگاه دریغ و یا غفلت ورزند، نعمت از دستشان خارج می شود و به دیگران می رسد.
شکر نعمت، نعمتت افزون کند کفر، نعمت از کفت بیرون کند.
چرا از خود سلب نعمت کنیم، کدام عاقل می پذیرد که هم دنیایش را به خطر اندازد و هم از آخرت بی بهره ماند.
تا رسیدن به حد مطلوب و ایده آل در حوزه سلامت می بایست گامهای بلندی برداشت  و به مصداق "و من احیاها فکانما احیا الناس جمیعا" تلاش نمود و این مهم جز با همت و تلاش خیرین متدین و نیکوکاران این شهر شیعه امیرالمؤمنین بدست نخواهد آمد.
شاید در بعضی از بخشهای کار خیر، سرعت عمل به اندازه بخش سلامت مهم جلوه نکند. نمی توان دردمند را معطل و سرگردان درمان گذاشت  باید در جهت تامین آخرین امکانات مورد نیاز در بخش های مختلف بهداشت و درمان حوزه سلامت اقدام نمود. 
حضرت علی علیه السلام در حکمت 101 متذکر است که برآوردن نیاز مردم، پایدار نیست مگر به همت بلند و شتاب در برآوردن حاجت است.
حوزه سلامت هم همت بلند می طلبد و هم سرعت زیاد.
آیا می توانیم مطمئن باشیم که در لحظه حضور مولا در شب اول، که نامه ی اعمال  بسته می شود از ما نپرسند که چرا نسبت به درد دوستان من بی توجه بودید؟  چه پاسخی آماده کرده ایم؟
مگر این امیر، که امیرمومنان است در حکمت 388 نفرمودند: فقر بلاست و سخت تر از تنگدستی، بیماری است.
اکنون صحبت از  بیماری، با تنگدستی است.
با این حق چگونه برخورد می شود؟
حوزه سلامت دو نوع سعی متفاوت و هم سو را می طلبد.
 از یک طرف جبران کمبود ها اعم از ساخت درمانگاه، بیمارستان، تجهیز آنها و تامین کادر متخصص و از طرف دیگر  سهولت دستیابی به امکانات بهداشتی- درمانی-دارویی، برای تنگدستان. 
 بدون  در نظر گرفتن هر کدام از این سه مهم، کار انجام نشده و به هدف دست نیافته ایم.
اینها که بیان شد، نه از آن باب است که کاری انجام نگرفته، بحمد الله با تأسی به آموزه های ائمه معصومین «علیهم السلام» کارهای بزرگی صورت پذیرفته، که کم و بیش حضار ارجمند در جریان آنها قرار دارند.
صرف هزار و دویست میلیارد تومان فقط در حوزه سلامت و بهداشت و درمان، از طرف خیرین و نیکوکاران این شهر تاریخی- مذهبی که نگین انگشتری تاریخ هویت و تمدن ایران اسلامی است، خود گواه این مدعاست. 
اما این عرض بخاطر اعلام دردی است که آنچه باید بشود تا آنچه شده، فاصله ی زیادی دارد.
امام سجاد «علیه السلام» در بخش دوازدهم از رساله حقوق می فرمایند: حق صدقه آنست که بدانی پس انداز توست، نزد پروردگارت، امانتی است که حاجت به گواه ندارد.
در آیات 110 و 272 بقره و 20 مزمل خداوند متعال می فرماید: آنچه انفاق می کنید، نزد خدا خواهید یافت. آنچه برای خود پیش می فرستید، نزد خدا خواهید یافت.
پس چه ترسی از انفاق که هم پایداری دارائی است و هم سرمایه گذاری مطمئن.
کدام تاجر است که به دنبال مورد سود آور و  بدون خطر، برای سرمایه گذاری نباشد.
آنچه از مردم نوع دوست اصفهان، انتظار است و این انتظار بخاطر تلاش مستمر آنها پدید آمده است، آنست که با کوششی مضاعف، این شیعه خانه ی امام عصر «عجل الله تعالی فرجه الشریف» را از حیث برآوردن نیازِ نیازمندان، مستغنی سازند.
بنده خدا فقط برای خدا کار می کند، بنده ی خدا از نعمتهایی که خداوند به عنوان وسیله ی امتحان در اختیارش نهاده، برای پیروزی در این آزمون، نهایت استفاده را می کند.
آن را از دست نمی دهد، به خدا می سپارد تا در موقع نیاز با سود سرشار دریافتش نماید.
کار خیر در همه جای دنیا هست، اما کار خیر در اینجا، رنگ ولایت امیرالمؤمنین را دارد.
کار خیر همه جا هست، اما کارخیر در اینجا، هم قدمی با مولایمان علی است، که حکومت و ولایت و خلیفه خدا بودن، او را نه تنها از دستگیری نیازمندان غافل نساخت، بلکه خود شخصاً به این مهم مبادرت می کرد.
کار خیر همه جا هست، اما خیری که بخاطر بندگی و اطاعتِ خدای باری تعالی، بدنبال یافتن مستمند و دردمند است، همه جا نیست.
اینجا اصفهان است، اینجا مهد تمدن نبوی و علوی است که هر کوی و برزن آن یادآور محبت به خاندان نبوت و  امامت است. این جا اصفهان است شهر سلمان محمدی که مشمول دعای رسول ختمی مرتبت گردید. اینجا اصفهان است که حداقل در سی و چهار سال گذشته مردمان بلند همت و ایثارگر نشان داده اند، در بسیاری از کارهای خیر پیش قدم بوده اند. 
با نگاهی به گذشته این شهر و اقدامات انجام شده، صحت این ادعا به اثبات می رسد. ایستادگی دربرابر طاغوت و حفظ ارزش های کسب شده، در این زمان از نمونه های این تلاش است.         
بیایید شریکِ سجده ی شکر دردمندی شویم که به پاس تلاش شما، سلامتی خود را بازیافته است.
هر شیعه سرباز حضرت ولی عصر امام زمان «عجل الله تعالی فرجه الشریف» است، همت برای سلامتی این سرباز، یعنی او را آماده خدمت به مولایمان نمودن، چه اجر و پاداشی برتر از این خدمت.
 نگذاریم بیماری باعث شود در این جهانِ نیازمند به ذکر خدا، یک ذاکر، از ذکر باز ماند.
بیایید جبهه امام زمان را، مملو از سربازان سالم و توانمند کنیم.
لازم است جهت گیری کارها، در بخش سلامت بصورت هدفمند و براساس نیازهای آن حوزه صورت پذیرد، در این مسیر تقوای الهی و نیت خالص موجب خواهد شد تا هدف گم نگردد. 
سخن با عزیزانی است که برگزیده خداوند هستند آنها برای رفع حوائج جامعه انتخاب شده اند، بهشت را جایگاه خود ساخته اند، در مقابل آنها چه می توان گفت به جز عرض حاجت، که با لبیک به فرمان امام صادق علیه السلام از این دسته بندگان برگزیده خدا باشیم.
این همه اجر و پاداش  برای تجارتی پر سود با خدای متعال، جای درنگ باقی نمی گذارد، قبل از آنکه نیازمند، محتاج خدمت خیّر باشد، خیّر نیازمند خدمت به آنهاست،
نیت صحیح و اخلاص از مشکل ترین مراحل این راه است، شخص نیکوکار به دلیل نوع خدمتش مورد توجه نیازمندان و جامعه است، لذا امکان لغزش از مسیر بندگی، برای او محتمل است.
توجه به تذکرات مربیان بشر و نمونه های عالی نیکوکاری و موفق در بندگی، توجه به مطالب بازرگانان پیروز این میدان است،  پس شایسته است با تمام وجود به آنها توجه نمائیم:
رعایت برخی نکات باعث می شود تا هم از جریان های مخرب و خطرناک دور بمانیم و هم در تداوم کار خیر موفقیت های بیشتری کسب کنیم.
فقط خدا را بزرگ دانستن و قطع امید از دیگران – که کار فقط به دست اوست -و بزرگی خالق نزد انسان باعث می شود تا مخلوق کوچک به نظر آید. آنچه در دست مردم است اعتباری است  و زودگذر، چه دوستی هایشان، چه اموالشان، چه احترامشان و ...توکل و اعتماد به  خداوند همه کارها را اصلاح می کند .رمز موفقیت در مقابل وسوسه های نفس شیطانی آن است که تعریف و نکوهش مردم برای ما یکسان باشد.
 
نیک و بد چون همی بباید مرد                      خنک آنکس که گوی نیکــی برد
برگ عیشی به گور خویش فرست                   کس نیارد ز پس تو پیش فرست
 
به چند نکته مهم در آخر اشاره می کنم:
الف. تشخیص صحیح و به موقع محرومان: از وظایف مهم و اساسی محروم یابی است . نباید منتظر شد تا محروم به سائل تبدیل گردد و درخواست کند که در اینصورت کارر مهمی صورت نگرفته است کاری ارزشمند  است که با حفظ شان و منرلت برای فرد نیازمند انجام شود.
ب. تفکر و تدبر عمل کردن: باید سعی شود تا با تدبیر و انتخاب مسیر درست، کارها به سرانجام مطلوب برسد که بررسی کامل قبل از وارد شدن در کار، از پشیمانی جلوگیری می کند.
ج. از آفتهای  کارخیر، اعلام آن قبل از رسیدن به نتیجه مطلوب می باشد که باعث نابودی و فساد  در کار می گردد.
د. مدوامت در انجام کار خیر: هیچگاه  از  انجام کار خیر دست بر نداریم .در کار خیر حاجت به هیچ استخاره نیست. امید است این موهبت های الهی و توفیقات رحمانی که نصیب شما نیکوکاران شده است در فرزندان و نسلهای آینده تان ادامه یابد.
در پایان لازم می دانم باستحضار حضار گرامی برسانم معرفی چهره های ماندگار، نام آوران و خیرین برتر در این مراسم باشکوه گلچینی از ستارگان آسمان نیکوکاری و خیراندیشی بوده است و امید است بتوانیم در مراسم دیگر چهره های منور و خدمات ارزشمند و همت بلند و سخاوتمندانه سایر خیرمندان را به عنوان یه الگوی خدمت به جامعه معرفی نمائیم. 
امید است با گسترش فعالیت های جامعه خیرین و نیکوکاران، نیازمندانِ دریافت کمک، با آرامش به بندگی خدا بپردازند تا در این مهد تشیع یعنی اصفهان و شهری که دلسپردگان ولایتِ اهل البیت «علیهم السلام» شهروندان آن هستند از امکانات مطلوب در عرصه سلامت بهره مند گردند.
دولت جاوید یافت هرکه نکو نام زیست                   کز عقبش ذکر خیر زنده کند نام را
 
از خداوند متعال دوام توفیقات همگان را در ظلّ توجهات خاصه قطب عالم امکان ولی الله الاعظم حضرت حجت بن الحسن العسکری «عجل الله تعالی فرجه الشریف» همراه با عزت و سربلندی و حیات طیبه و سعادت ابدی خواهانم.
و آخر دَعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِين
سیدحسین رضازاده