سخنرانی مدیرعامل مجمع خیرین سلامت در اولین جشنواره تجلیل از خیرین و واقفین عرصه سلامت استان اصفهان

معرفی همایش

برگزاری این جشنواره در ۸ تیرماه سال ۱۳۸۵ (مصادف با ۱۳ رجب) یک طراحی هوشمندانه برای پیوند دادن فرهنگ اصیل ایرانی-اسلامی با کار خیر بود. انتخاب باغ‌موزه چهلستون به عنوان محل برگزاری، صرفاً انتخاب یک مکان مصلحتی نبود؛ چهلستون با آن پیشینه تاریخی، ستون‌های باشکوه و انعکاس تصویرش در استخر بزرگ عمارت، نمادی از اصالت، پایداری و فرهنگ مردم اصفهان است. قرار گرفتن یک هزار نفر از خیرین و نیکوکاران در چنین بستری، به مراسم وزنی حماسی و ماندگار داد. انتخاب روز میلاد امام علی (ع) نیز که خود مظهر بی‌پایان دستگیری از نیازمندان و یتیم‌نوازی است، اتمسفر روانی جامعه را آماده کرده بود تا این تجلیل، نه به عنوان یک مراسم اداری خشک، بلکه به عنوان یک جشن بزرگ مردمی و عقیدتی تجلی پیدا کند.

اهداف اصلی همایش

حضور هم‌زمان عالی‌ترین مقامات سه حوزهٔ سیاست اجرایی، مذهب و بهداشت در این مراسم، نشان‌دهنده یک بسیج همگانی و توافق جمعی برای حمایت از بخش سلامت بود. وقتی وزیر بهداشت (دکتر لنکرانی) و استاندار (سید مرتضی بختیاری) به عنوان نمایندگان دولت، در کنار آیت‌الله طباطبایی‌نژاد به عنوان مقتدای مذهبی استان و حاج سید رضا نیری (چهره فراملی کار خیر و دبیرکل مجمع کشور) قرار می‌گیرند، این پیام صادر می‌شود که «سلامت جامعه» یک اولویت حاکمیتی و فراجناحی است. این حضور پررنگ مسئولان به خیرین این اطمینان را می‌داد که سرمایه‌گذاری‌های مادی و معنوی آن‌ها در ساخت بیمارستان‌ها و مراکز درمانی، پشتوانه‌ای محکم از سوی قانون‌گذاران و مجریان کشور دارد و نظام سلامت قدردان این بازوان مردمی است

حضور شخصیت های استانی و کشوری

مجموعه جوایز اهدایی به ۱۱۰ نفر از برگزیدگان (لوح، تندیس، مدال حامی سلامت و سفر مشهد)، یک بسته کامل از قدردانی مادی، نمادین و معنوی بود. عدد ۱۱۰ به حروف ابجد نام مبارک «علی» است که با مناسبت روز میلاد همخوانی تام داشت. وقتی این چهره‌های ماندگار و واقفین بزرگ بر روی سن چهلستون آمدند و جوایز خود را از دست بالاترین مقامات مذهبی و سیاسی دریافت کردند، این پیام به کل جامعه مخابره شد که ارزش کار کسی که دارایی خود را وقف سلامت جامعه می‌کند، همپای جهاد در راه خداست. هدیه سفر به مشهد مقدس نیز حسن ختامی معنوی بود تا به خیرین یادآوری کند بزرگ‌ترین پاداش آن‌ها، نهایتاً آرامش روحی و تقرب به آستان اهل‌بیت (ع) است و این آیین توانست خاطره‌ای تکرارنشدنی را در حافظه جمعی اصفهان ثبت کند.

سخنرانی ها در اولین جشنواره تجلیل از خیرین

سخنرانی دکتر باقر لنکرانی سخنرانی دبیرکل مجمع خیرین سلامت کشور سخنرانی ریس دانشگاه علوم پزشکی سخنرانی مدیرعامل مجمع خیّرین سلامت استان اصفهان

تندیس اولين جشنوارۀ تجليل از خیرين و واقفين عرصۀ سلامت استان اهدايی از طرف دانشگاه علوم پزشكى استان اصفهان و مجمع خيریه های درمانى استان اصفهان به پاس همكاری در برگزاری مراسم

در پایان، مراسمِ تجلیل از 110نفر از چهره‌‌های ماندگار حوزة سلامت، خیّرین برتر و واقفین عرصة سلامت استان اصفهان با دعوت از مقام عالی وزارت جناب آقای دکتر محمد باقری لنکرانی، نمایندة ولیّ ‌فقیه در استان و امام‌جمعة اصفهان، حضرت آیت‌الله طباطبایی‌‌نژاد و استاندار محترم، آقای سیّد مرتضی بختیاری بر روی جایگاه، همراه با اهدای لوح تقدیر، تندیس ویژة مراسم، مدال حامی سلامت و هدیة سفر تشرّف به محضر حضرت علی بن موسی الرضا(ع) انجام پذیرفت.

تصاویر

متن سخنرانی مدیرعامل مجمع خیّرین سلامت استان اصفهان، جناب آقای حاج سیّد حسین رضازاده، در اوّلین جشنوارة تجلیل از خیّرین و واقفین عرصة سلامت استان اصفهان که در باغ‌موزة چهلستون اصفهان برگزار شد، بدین شرح است: در جمع خیّرین و شیفتگان خیر، سخن‌گفتن مشکل است؛ چراکه سرسپردگان بندگی خدا را جز اظهار ارادت به ساحت بزرگوارشان نشاید؛ اما حال که به حکم ضرورت قرار است در محضرتان تذکری برای خودم داشته باشم، لازم دیدم در این روز مقدس که یادآور بزرگ خیّر عالم، معلّم بشریت، حضرت علی(ع) است، از خرمن تعلیم او خوشه چینم، که او اصل خیر است: «إِنْ ذُكِرَ الْخَيْرُ، كُنْتُمْ أَوَّلَهُ وَ أَصْلَهُ وَ فَرْعَهُ وَ مَعْدِنَهُ وَ مَأْوَاهُ وَ مُنْتَهَاهُ» «اگر از خیر یاد شود، شما بزرگواران(ع)، اوّل آن، اصل آن، فرع آن و معدنش و نهایتش هستید» (مفاتیح الجنان، زیارت جامعة کبیره). چه مناسبتی بهتر از امروز که از خیر یاد شود که میلاد معدن خیر است. من نه نصیحت دارم و نه تذکر؛ لذا اکتفا می‌‌کنم به تذکراتی چند از محضر مولایمان علی(ع): حضرت علی ابن ابيطالب(ع) در خطبة 237 نهج‌‌البلاغه نصیحتی راهگشا دارد و می‌‌فرماید: «اکنون که زنده‌‌اید، عمل نیک کنید. پرونده‌‌ها گشوده است. عمل کنید پیش از آن‌که چراغ عمل خاموش شود و فرصت پایان یابد. تا لحظة مرگ مهلت برای نیکوکاری دارید.»

خداوند در آیة 56 سورة اعراف نوید می‌‌دهد که رحمت خدا به نیکوکاران نزدیک است. خوشا به حال شما که در سایة رحمت خدا زندگی می‌‌گذرانید. حضرت علی(ع) در خطبة 230 می‌فرمایند: «برشما باد تلاش، آمادگی و آماده‌‌شدن، جمع‌‌آوری توشة آخرت در دنیا. دنیا مغرورتان نسازد که گذشتگان شما را مغرور ساخت. دنیا را دوشیدند و به غفلت گرفتار آمدند و فرصت‌‌ها را از دست دادند.» حکمت 118 نهج‌البلاغه متذکر است که ازدست‌دادن فرصت، اندوه‌بار است. چه بسیار پیش می‌آید که متوجه نیاز نیازمندان می‌‌شویم و این توجه، فرصتی است که باید برای بهره‌‌برداری از آن سبقت گرفت. اگر در توان بود، نباید گذاشت دیگری انجامش دهد. باید سعی کنیم از سرعت‌پیشگان در انجام کار خیر شویم و مشمول آیة 61 سورة مؤمنون که: ﴿اُولئِکَ یُسارِعونَ فِی الخَیرات وَ هُم لَها سابِقُون﴾؛ «آنان شتاب‌‌کنندگان در خیراتند و آنان سبقت‌‌گیرندگان هستند.» اگر ساخت بیمارستان و تجهیز آن، خدمات‌‌رسانی به دردمندان و بیماران، وظیفة دولت است، چرا فرصت از دست ما برود؟ مگر شیعة حضرت علی(ع) مورد خطاب مولا نیست که فرمود: «خدا را، خدا را، در (حال) تنگدستان، که چاره‌‌ای ندارند» و سفارش به رسیدگی آنان را در نامة 53 مؤکّداً متذکر شده است؟ مگر در حکمت 211 نفرمود: «بخشندگی، حفظ آبرو می‌‌کند»؟ چگونه می‌‌توان خود را حفظ کرد؛ درحالی‌که به نیازِ نیازمند، پاسخ نداد و ادعای پیروی از سیرة ائمة معصومین(ع) را نمود؟

ایثارگر، با ایثار، داروی خود را می‌‌طلبد. حکمت 7 نهج‌البلاغه متذکر است که صدقه، دارویی ثمربخش است. پس با تلاش در ایجاد سلامتی برای بندگان خدا، سلامتیِ خود را یافته‌‌ایم و آبروی خود را حفظ کرده‌‌ایم. آبروی شیعه، به جامعة تشیّع است. کدام شیعه آبرو دارد که در جوار او یک محب اهل‌‌البیت(ع) به‌خاطر عدم تلاش ما، شبی را در درد بگذراند و دیگر محبان در تلاش برای رفع نیاز او، چاره‌‌ای نبینند؟ چگونه می‌‌توان از بخشش به مولای بخشنده، دریغ ورزید؛ درحالی‌که نعمت‌‌های خدای مهربان، همۀ وجودمان را دربرگرفته است؟ بندة بزرگ خدا، مولود کعبه، مولی‌الموحدین، در حکمت 304 فرمودند: «نیازمندی که به تو روی آورد، فرستادۀ خداست. کسی که از یاری‌‌اش دریغ ورزد، از خدا دریغ داشته و آن‌که بخشش کند، به خدا بخشیده است.» شیعه‌‌ای که ذکرش «یا علی» است و نیازمند پزشک و دارو و درمان، فرستادۀ خداست. چگونه می‌توان در برابر فرستادۀ خدا، بی‌‌تفاوت بود و در درگاهش آبرو داشت؟ مگر آنچه خدا داده، برای چه داده است؟ مگر امیرالمؤمنین(ع) در حکمت 425 نصیحت‌‌گونه نفرمودند: «خدا را بندگانی است که برای سودرساندن به دیگران، نعمت‌‌هایی خاص به آنان بخشیده است»؟ مگر بیم نداد که تا دست بخشنده دارند، نعمت در دستانشان باقی است؟ یعنی با بخشندگی نعمت از کَفِشان نمی‌‌رود و هرگاه دریغ ورزند، نعمت از دستشان خارج می‌‌شود و به دیگران می‌‌رسد. چرا از خود سلب نعمت کنیم؟ کدام عاقل می‌‌پذیرد که هم دنیایش را به خطر اندازد و هم از آخرت بی‌بهره مانَد؟

شاید در بعضی از بخش‌‌های کار خیر، سرعت عمل به اندازۀ بخش سلامت مهم جلوه نکند. نمی‌توان دردمند را معطل و سرگردان درمان گذاشت. اینها پاسخ آن‌که دستخوش بیماری است و نگرانی فرزندان و نزدیکانش را می‌‌بیند، نیست. حضرت علی(ع) در حکمت 101 متذکر است که «برآوردن نیاز مردم، پایدار نیست مگر به سه چیز که آخرین آن، شتاب در برآوردن حاجت است.» حوزة سلامت هم همّت بلند می‌‌طلبد و هم سرعت زیاد. آیا می‌‌توانیم مطمئن باشیم که در لحظۀ حضور مولا در شب اوّل قبر که نامۀ اعمال بسته می‌‌شود، از ما نپرسند که چرا نسبت به درد دوستان من بی‌‌توجه بودید؟ چه پاسخی آماده کرده‌‌ایم؟ مگر سیّد‌ و سرور امیران، که امیر مؤمنان است، در حکمت 388 نفرمودند: «فقر بلاست و سخت‌تر از تنگدستی، بیماری است»؟ اکنون صحبت ازبیماری با تنگدستی است. با این حق، چگونه برخورد می‌‌شود؟ حوزة سلامت دو نوع سعی متفاوت و هم‌سو را می‌‌طلبد: از یک‌طرف جبران کمبودها اعم از ساخت درمانگاه، بیمارستان، تجهیز آن‌ها و تأمین کادر متخصص و ازطرف‌دیگر سهولت دستیابی به امکانات، برای تنگدستان. بدون در نظر گرفتن هر کدام از این دو مهم، کار، انجام نشده و به هدف دست نیافته‌‌ایم. اینها که بیان شد، نه از آن باب است که کاری انجام نگرفته، بحمدالله با تأسّی به ائمة معصومین(ع) کارهای بزرگی صورت پذیرفته که کم‌وبیش حضار ارجمند در جریان آنان قرار دارند. صرف هزار میلیارد تومان فقط در حوزة سلامت از طرف خیّرین این شهر تاریخی‌مذهبی، خود، گواه این مدعاست. این عرضم به‌خاطر اعلام دردی است که آنچه باید بشود تا آنچه شده، فاصلۀ زیادی دارد.

امام سجاد(ع) در بخش دوازدهم از رسالة حقوق می‌‌فرمایند: «حق صدقه آن است که بدانی پس‌انداز توست نزد پروردگارت؛ امانتی است که حاجت به گواه ندارد.» در آیات 110 و 272 سورة بقره و 20 سورة مزمّل، خداوند متعال می‌‌فرماید : «آنچه انفاق می‌‌کنید، نزد خدا خواهید یافت. آنچه برای خود پیش می‌‌فرستید، نزد خدا خواهید یافت.» پس چه ترسی از انفاق که هم پایداری دارایی است و هم سرمایه‌‌گذاری مطمئن. کدام تاجر است که به‌دنبال مورد سودآور و بدون خطر برای سرمایه‌‌گذاری نباشد؟ آنچه از مردم نوع‌دوست اصفهان، انتظار است و این انتظار به‌خاطر تلاش مستمر آنان پدیده آمده است، آن است که با کوششی مضاعف، این شیعه‌خانة امام عصر(عج) را از حیث برآوردن نیازِ نیازمندان، مستغنی سازند. بندة خدا فقط برای خدا کار می‌‌کند. بندة خدا از نعمت‌‌هایی که خداوند به‌عنوان وسیلة امتحان در اختیارش نهاده، برای پیروزی در این آزمون، نهایت استفاده را می‌‌کند. آن را از دست نمی‌‌دهد؛ به خدا می‌‌سپارد تا در موقع نیاز با سود سرشار دریافتش نماید. کار خیر در همه‌جای دنیا هست؛ اما کار خیر در این‌جا، بوی ولایت دارد. کار خیر همه‌جا هست؛ اما کارخیر در این‌جا، هم‌قدمی با مولایی است که حکومت و ولایت، رسالت و خلیفۀ خدا بودن، او را نه تنها از دستگیری نیازمندان غافل نساخت، بلکه خود شخصاً به این مهم مبادرت می‌‌کرد. کار خیر همه‌جا هست؛ اما خیری که به‌خاطر بندگی و اطاعتِ الله باری تعالی به‌دنبال یافتن مستمند و دردمند است، همه‌جا نیست.

گالری:

اولین جشنواره تجلیل از خیرین و واقفین عرصه سلامت استان اصفهان

سخنرانی های سیدحسین رضازاده جشنواره تجلیل از خیرین و واقفین عرصه سلامت استان اصفهان